Leyla'm

O kadar mutlu uyumuştum ki..

Sabah o telefonu açmış olmamayı öyle çok isterdim ki..
Leyla'm dün gece ben ondan bol kahkahalar ile bahsederken kalp krizi geçirmiş.
En son benimle konuşmuş..
Ve artık O da bizim nefes aldığımız dünyada değil..

Oysa bugün çok güzel bir açılışa gidecektik biz onunla.Çocuk onkolojisi için yapılan hastahane nin uzun zamandır beklenen günüydü bu gün..
Ve ikimizde çok uğraşmıştık..

Leyla'm benim 15 yıllık doktorumun çok sevgili yine onkolog olan eşi.Doktorcuğumu beni takip edenler bilir 3 yıl önce uğurlaşmıştık.Leyla'm kavuştu sevgilisine..Ama ben bir kez daha arkada kalan ekibe dahil oldum..


Akşamki açılışa katılma istersen dedi Kemal..Olmaz dedi..Onun içinde geleceğim..Onun için kadeh kaldıracağım emekleri-çabaları, onun sayesinde iyileşecek çocuklar için onun adına gülümseyerek karşılayacağım herkesi..

Leyla'm artık kim benim iyi olduğuma inandıracak ?Kim beni azarlayacak ? Kim içmediğim her sigara için bana çiçekler gönderecek..

Leyla'm iyi edemediğin çocuklarına,sevgiline kavuştun..
iyi ki vardın hayatımda..

cambaz..

Bitti gitti:)

VEEE BİTTTTİİİİİİİİ.............

Evet evet yalnış duymadınız; hastalığım bitti.:) Onca eziyet ,ağrı ,mide bulantısı hepsi değerini buldu.İğneler ilaçlar vs ler hepsi son buldu..Nasıl oldu? Nasıl başardım yine hiç bir fikrim yok:)İğneler işe yaradı.Test değerlerim çok çok güzel geldi. Ama önemli olan tek şey var ki şu an iyi oluşum.1 yıl boyunca 3 ayda bir kontrol testlerim devam edecek.Ama artık umrumda mı ki? Hayır değil:)

cambaz

hastalık Gibi Sizden Bir Şeyler Götürmeden..

Beklenen gün bu gündü.
Onca gün çektiğim eziyet ,iğneler tahliller bu gün belli olacaktı.
Ama herşey perşembeye kaldı.Neden diye sormadım bile.Ok dedim kapattım telefonu.
Daha ne kadar erteyebilirim ki..Düşündüm sonra ama bu defa benden bağımsızdı..

Neyse daha bir üç gün daha kelebek modeli yaşayacağız.

Günlerdir ciddi anlamda kendimi inanılmaz önemli değerli hissettiren biri var etrafımda.Nasıl anlatsam size bilmiyorum ?Asılmak deseniz asla değil.Beklenti deseniz mümkün değil yok..Anlattığım şeyleri asla unutmayan ,sürekli kendime çok haksızlık ettiğimi söyleyen ,yaptığım şeyleri gerçekten önemli değerli bulan ,sadece ben değil onun bildiği çevremlede ilgilenen , ağlamalarıma-asabiyetime-hırçınlıklarıma inanılmaz bir olgunlukla abartmadan büyütmeden söylenmeden yaklaşan ve bunları o kadar normalmiş gibi yapan birinden bahsediyorum.
Kendinizi prenses gibi hissetmekten bahsetmiyorum kendinizi fazla yada eksiklerinizle yukarıdan görmenizi sağlayan birinden bahsediyorum.

Ve bunu yapan bir kadın değil bir erkek.Ayrılık sürecimi,hastalık sürecimi hep çözümsel ve sakin yaklaşımıyla bana sanki gündelik hayat gibi yaşatan birinden bahsediyorum..

Kim olduğunun hiç bir önemi yok sadece bana ne kadar iyi geldiği ve gerçekleri ne kadar net görmemi sağladığı için iyi ki tanımışım onu.Benim ne kadar önemli olduğumu hatırlattığı için.Yaşadığım her iki zor dönemde de benim elimden geleni öncesi ve sonrasında yaptığımın farkına varmamı sağladı herşeyden önemlisi.

Evet maalesef ben elimden geleni yaptım.Biten ilişkimin her safhasında da hastalığım her aşamsında da gerekeni hatta daha fazlasını yaptım.Şu an yaptıklarım hem eski sevgiliye hem hastalığıma fazla geliyor aslında.Bunu anlamamı sağladığı için bile iyi ki var..

Psikoloğum falan değil..Sevgili adayım vs hiç değil..

Ama anlıyorsunuz ki size kendinizi siz gibi hissettiren biri gerçekten çok önemliymiş..Hem de bencilleşmeden, hastalık gibi sizden bir şeyler alıp götürmeden..

Cambaz

hep böyle gül ...

Bol migrenli ,kalabalık bir haftasonunu daha bırakıyoruz a.q.

Pek bi eğlendim pek bi güldüm ayıptır söylemesi.Biri bundan 15 gün kadar önce gerçekleri kabul etmen gerek demişti.Ve ben bütün yaşadıklarımı tüm gerçekliği ile kabul ettim.Bundan sonra herşey daha kolay oldu.Şuan yaşayacağım zorlu bir ayı biliyorum.Sonrasını biliyorum o yüzden iyiyim.Yine eski yüksek sesiyle gülen ve sürekli bu sebepten uyarılan cambaz haline döndüm.

Cuma akşamı acayip komik bir tavernadaydım.Tabaklar kırdım ve karpuz rakısı diye birşey içtim.Acayip birşey denemelisiniz.Hadii dediler ordan Lucca .İtiraz edemedim bile.Orda salatalıklı hep içtiğim votka ile devam ettim.orası burası derken eve girdiğimde saat 5 di..Ve sabah 10 kürlük iğne tedavim başlıyordu:) Alkolün hızlıca vucudumu terk etmesi için iki şişe serum yedim:D Sonrasında ilk iğne tedavisine başladık bakalım.Çok inanıyorum herşeyin düzeleceğine.

Bir kadının sevgilisi yokken bile taş gibi adamlara hayır demesi kadar eğlenceli birşey yokmuş.Unutmuşum o eğlenceyi.Birini istemiyorum hayatımda.Nedir bu egonuz ey sevgili erkek ırkı? hayır diyince ısrar neden?

Cumartesi sabah iğne tedavisi sonra ceydamla kahvaltı,sonra pilates sonra Dali sergisi..Akşam Nusr-et de kalabalık bir akşam yemeği( tabii şirin arkadaşlarım yine bana bir sürpriz yaptılar ama aldılar ağızlarının payını orası ayrı) ..ve bu aktivitelerin hepsinde migrenim iğne tedavisininde yan etkisi ile tavan yaptı:( Akşam yemeğinde bir ara deliricem sandım.Nusr-et in sahibi masadakilerden birinin yakın arkadaşıydı ve bize katıldı gecenin sonunda.Yüzümün halini görünce direk migreniniz var sanırım dedi ve bir hint çayı getirdi.İki saat sanki uyuşmuş gibiydi beynim ama sonra yine başladı:(
Bir ara eve gitmek istiyoruuuummm diyerek bağırıp koşarak çıkacaktım ama sabrettim.Herkes ile birlikte kalkmaya dayandım.Evet herşeyi kabul ettim diyorum ama bu hastalığın hayatımı almasına izin vermedim işin açıkçası.Özellikle dün eğer o ağrı ile her bir planı gerçekleştirdiysem helal bana:)
keyifli bir yemekti.Çok güldüm ve acayip güzel etler yedim.Mekanı hala denemeyen varsa mutlaka gidin derim.Bir kere sahibini takdir etmemek elde değil.Sanırım benimle yaşıt yada 3-4 yaş büyüktür.Çok keyifli çok zevkli ve çok çalışkan biri.Sıfırdan muhteşem bir mekan yapmış..Deneyin denettirin..

Bu sabah en sevdiklerimden biri ile 5 saat süren bir kahvaltı yaptım.Ohhh missdi:)Bol dedikodu bol kahkaha.Arabadan inerken hep böyle gül dedi:)

Şimdi bütün haftasonundan sonra kalan işlerimi bitirmeye çalışıyorum.Off hiç çalışmak gelmiyor içindem.

Herşey güzel olsun..

PS:Eindhoven a bol şans..

cambaz

sondan bir önceki gece

Her şey boş eğlen coş isimli haftasonunu geride bıraktık.Ama ağlasam gülsel eski yar aklımdan çıkmaz misali yarın başlayacak maratondan da nasıl tırsıyorum ? Nasıl korkuyorum ?
Cuma akşamı Lucca ile başlayan mekan ziyaretlerimiz pardon öncesinde ben bir yıldızname bakan bi falcıya gittim ki facı dediğimi duysa kendisine parçalar beni:)
sabaha karşı 4 civarı Mini Müzikhol ile son buldu.Aman Allahım ne iğrenç bir yer orası yahu:/ D.O. ile açlıktan öleceğimizi anlayıp sarı pipiyi bıraktık orda doğru Kırçiçeğine.Allahım ne yediğimi çok iyi hatırlıyor olmak bana ceza galiba en son bir kase yoğurt yiyordum herşeyin üzerine.
Eve girdiğimde saat 06:30 du.Ama o kadar çok güldüm eğlendim ki onu düşünmeden uyuduğum ilk geceydi sanırım. Şişhanede yebi mekan açılmış adını bi hatırlayabilsem.Bodys mi boys mu uff nette de bulamadım adını.Neyse nasılsa birdaha gideceğim kesin..Müzikler ortam yaş ortalaması süper..Ve herşeyden önemlisi Ayşe ARman da vardı.Ve sigara sohbetiyle başlayan muhabbet 2 saatlik süper bir eğlenceye dönüştü..Yani gecenin bombasıydı Şimdi DO sarı pipi ve ben bizi yazacağı günü bekliyoruz.Yani fakrin ekmeği umut:)

Yani gece güzel bitti.
Cumartesi sabah ; eve 06:00 da girmişsin umarım başın ağrımaz mesajı ile uyandım.Ne oluyoruz lan dedim chip mi varki içimde:/ ki başım ağrıyordu migrenim bana sormadan yine gelmişti ve bütün gün gitmeyecek sporda tavan yapacak ve DO nun beni hastaneye götürmesi ile devam edecekti.Hala beynimin yarısını hissetmiyorum.
Cumartesi geceside evimde kalmadım.Bu savah kalktık Hillside ı denemek istediğim için çünkü spor salonumu değiştirmek istiyorum DO ile gittim.Aman allahım beni bir derse soktu off off offff.Öldüm dirildim şuan zombiyim..
Sonra süper bir kahvaltı ..Sonra kuaför..

Bir önceki yalnızlığımda çok bedbahttım ağlıyordum ama düşünemiyorum hiçbir detay.Bu defa iyiyim ama düşündükçe beyin damarlarım daralıyor.Kuaföre bile gidebildim ki çok keyfi idi.Sinirlerimde bozuk değildi normalmişim gibi gittim yani.

Siz şimdi ne söylediğimi anlamakta zorlanıosunuz ufff ben bile kendimi anlayamıyorum ki..

Sırf bu hafta hakkında yazmayayım diye nasıl salak sacmaladım yukarıda..
Herşey başlıyor tekrar..Doktor..Tahlil..Tedavi..Alternatif tıp..Ve aileden saklama çabası..Yarın akşamüzeri yöntemleri konuşacağız.Gözümü açıp kapatsam ve herşey rüya olsa..Yada herşey bitmiş gitmiş olsa ben yalnız mutlu hayatımda olsam..

Yıldıznameye göre uzun bir hayatım olacakmış ama ona inanırsam oooooo....

cambaz,hasta

yoklar..

Canı yanan neresi ise vücudunuzda kalbiniz orda atar ya.Canı acıyan kalbiniz ise işte o zaman o acının tarifi olmaz ya..Birde bunun üzerine kafanızda uçuşan sorularınız o kalbin üzerine konar ya.. İşte ben şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.
Canım yanıyor
özlüyorum
istemiyorum
istiyorum
yazıyorum
siliyorum
korkuyorum
bilmek istiyorum
bilmemek istiyorum...

Ama en çok da bu akşam artık ne hissedeceğimi merak ediyorum..

Yalnız gitmeye karar verdim.Neden bilmiyorum.Gül olsa ben istemesemde o kapıda beliriverirdi zaten..Ama yok.Ama yoklar..

bu aralar böyleyim;meğer iki kişi birden olabiliyormuşum

sende benim kadar gerçekleri görüyorsun...
beraber olamayız benim gibi biliyorsun...



bunu dinliyorum şimdi.yoksa başka bir yazılma sebebi yok aslında:) sadece kulağımdaki ses sezen...

fenalardayım bu aralar.... yeni müşterim ile kafayı yemek üzereyim.bir hava yolu şirketi kendileri..cidden bütçe hazırlamaktan.anlamsız sonu gelmeyen toplantılar yapmaktan yoruldummm..ve ayın 14 unde portekize gidiyorummmm..herşey birbirine girmiş durumda anlayacağınız.evde bu sabah itibari ile küçük çapta bir inşaat başlamış durumda..iki-3 gün o sürecek.sevgilim dün sabaha karşı yine gitti.Avrupa B şampiyonası için İsviçrede olacak bir 10 gün kadar.o ayın 14 unde dönerken ben aynı gün belki aynı saatlerde gitmiş olacağım.ne zaman sonu gelecek bunun bilmiyorum.dün sabaha karşı uçağa binmeden konuştuğumuzda hayal gördük sanırım dedik..aslında birbirimizi görmedik biz:)
bugünde bir koşturmacayla gidiyorum bakalım.yazıya sabah başlamıştım araya binbir türlü bütçe girdi..
ama saat 2 gibi pilim bitince denizle kendimizi Nişantaşındaki Kantinin bahçesine attık..yüksek sosyete :P ile geçirilen bir 2 saat kendime getirdi..Tavsiye ederim çok güzel meyve küllemeleri ve buğday salatası var..
bu semtte çalışmayı seviyorum.istediğimde kendimi o kargaşanın içine bırakmayı hiç birşey düşünmemeyi..
tedavim son hızla devam ediyor..vitamin kürleri vs ler..ilaçlar vsler..önceleri işe yaradığını düşünmüyordum yada yaramayacağına emindim diyelim..hatta sevgilime bırak beni dedim..sende sürüklenme bu dipsizliğe..yapamıyorum görüyorsun düzelemiyorum...geçen bir yıldan sonra herşeye yeniden başlamak nasıl zor geliyordu..ilk öğrendiğimde kürlerin tekrar başlayacağını bütün bir gece ağladım sevgilimin karşısında..yapamıyorum dedim ne olur git..gitmedi..bütün gece dinledi ve ben seni seviyorum öyle yada böyle dedi..gidemem..
sonraları sustum..çok bahsetmedim ,hastanelere çağırmadım oysa nasıl yanımda olsun istiyorum oralarda..iğneler vücuduma her battığında ona şımarmayı nasıl istiyorum bekliyorum..ama yapamıyorum..beni öyle serumlarla,ilaç kokan odalarda,hastahane elbiseleri ile görsün istemiyorum..sanki görürse gerçek ben aklından giderim ordaki aciz başkalarına muhtaç cambaz aklına yer eder diye nasıl korkuyorum..içim titriyor..bazen istiyorum ki hastanede uyurken gözümü açtığımda sürpriz yapıp gelmiş olsun..ama sırf bu olmasın diye hastanelerin tam adlarını bile söylemiyorum bazen:( acıbadem diyorum susuyorum.. o da bunu anladığı için sanırım hiç üstelemiyor sormuyor..zaten son günlerde ne zaman küre girsem o yurt dışında oluyor.daha rahat oluyorum o zaman..beklentisiz hüzünsüz gidip yatıp kaanla kavga ede ede canım yana yana,her yandığında sinirimden ağlaya ağlaya bitiriyorum kürleri...geçen hafta heleee.sanırım delirdim dedim..sevgilime bırak beni diye yalvardım resmen mesajlarda..ve o an tamam dese gözümde yok..çünkü bana hasta olduğum için katlanıyor herkes hasta olduğum için benimle ilgileniyor seviyor diye tutturdum..ve sevgilimde bunların başında yer alıyordu...bütün günümü hastanede geçirmiştim ve durumdan ne kadar sıkıldığımı inanın anlatmam size..neyse bu haftaya gelelim..dün ilk raporlarım geldi..ve sonuçlar iyi..bugün trombositlerimle ilgili olanlar geldi, onlarda iyi:) bunlar ilk raporlar daha var ama..en azından erkanım kralımdan ''ben dedim seni gerçek cambaz yapacağım tekrar ''diye bir yorum aldım..işe yarayacak kızım canını yakacağım daha ama artık seni ağlatmayacağım dedi....gözlerim dolu dolu dinledim..sen benim cadı savaşçımsın bırakırmıyım hiç seni..izin verirmiyim daha bir sürü yasak dünya meyvesini tatmadan gitmene diye bitirdiğide cümlesini ben salya sümük ağlıyordum..hemde öyle ağladım ki oda ağladı..
kısacası canlar , cambaz bir kere daha yırttı..nasıl olduğunu sormayın.çünkü arada sigara içiyorum:( birtek alkol alamıyorum bu günlerde:( üzüyorum kendimi..yoruyorum hatta..ama nasıl oluyor bilmiyorum sonuçlar memnun edici..oysa sevgilimde yok yanımda ki destek olsun bana..aynı tayfa var yanımda hep geçen yazın aynısı kaan erkan aaa durun birde yeni biri var kaanın nişanlısı özge, çocuk doktoru özge:) ( nişanlandılar hatta moda'ya aynı eve taşındılar) çok güzel dimi:)

böyle işte bugünlerde bendeniz böyleyim.bir istiyorum bir istemıyorum..bir susuyorum bir konuşuyorum.bir duruyorum bir koşuyorum.bir sinirliyim bir mutlu..bir ÖLMEK ÜZEREYİM bir SAĞLIKLI.bir git diyorum bir gel ama hemen gel...

şimdilik bu kadar..buralardayım bu aralar..burdaki ahaliyi özlemişim..

cambaz
sizi seviyorum en azından bir çoğunuzu:)

:(

sanırım keyfim yok..çünkü hasta olucam sanırım yine:( vitamin almam gerekiyormuş..

bana şimdi söylemiyorlar ama ben hissediyorum..kendı doktorum Erkan abi sakin diyor tahlil sonuçlarını bekle diyor ama içim cidden çok kötü şeyler hissediyorum...

ya birde dün love story i izledim ..öfff neler oluyor yine yaa:(

uzun uzun yazdım sıkılmayın:)

Öyle zamanlar vardır ki dünyaya ait olduğunuzu unutmak istersiniz.Başka gezegenden gelmiş gibi rol yapar,tanıdıklarınızı unutur hayata 3-5 bilindik şeyin dışında fazla bilinen unsur eklemeden yaşar gidersiniz.Bu yapılan iyi mi kötü mü bilmiyorum ama bende biraz işe yaradı..Hastalığımdan sonra , böyle herkes normal niye ben hala düzelemedim psikolojisi o kadar yoğun bir etki yarattı ki nie bilmiyorum kıskançlığımın doruklarındaydım.Hastalığım bulaşıcı falan olsa yayacaktım sanırım:) Şaka tabiî ki…

Hep dediler ki cambaz sen iyi atlattın süpersin kesseler acımaz.Ama işin iç yüzü öyle değildi..ben daha yeni yeni kendime geliyorum..ama o arada kaybolan iki tane dostum var.şimdi onlar için elimden bir şey gelmiyor.keşke …
Hele en son yediğim vitamin kürleri.delirdim resmen hala hasta insanların arasında.Ben iyiyim ne işim var benim burada diye o kadar çok söylendim ağladım ki dayanamayıp beni başka yere aldılar en sonuncusunda.Hayır şimdi böyle söyleniyorum ama yanıma kimseyi de istemiyorum.Sevgilim o kadar söyledi geliyim yanında olayım diye yok istemedim.Belki de beni o halde görmesini istemiyorum yada geçtiğimiz yıl ona daha çok ihtiyacım vardı ama ben tek başıma atlattım bunu mu atlatamayacağım die kendi kendime kapris yapıyorum.Eminimde onun ruhuda duymuyor:)

Doğum günüm geçti..ben çok severim doğum günlerini ama en çok benimkini…sevgilim eline yüzüne bulaştırdı gerçi orası ayrı konu:) ama olsun ben yinede her ayrıntıya bayıldım canım benim iyi ki varsın..nasıl şımarıktım o gün anlatamam..ofiste zaten ayrı bir olaydı.Öğlen zazie de kızlarla yemek yedik ohhh şaraplarımzıda içtik ben hafif kırmızı yanak olarak döndüm ofise.akşam ise panoda şarap ve en sevdiklerimle ve kestiğim sürpriz pastamla çok güzeldi yavvvv o gün:D ama büyüdümmm 27 oldummmmmmmm.neden yaa neden ben hala kendimi 21-22 sanıyorum.her muhabbette istanbula ilk geldiğim yılları anlatırken 4 sene önce diyorum.Ulen 9 yıl olmuş….offf offff.gördünmü 27 oldummmmmm…

Bu yazıya başlayalı 1 hafta oldu bu arada hala bitiremedim.. büyük bir gol yedim doktorumdan geçen hafta,Perşembe gece ben 00:00 sularında ayvalığa gülün yanına doğru yola çıkacaktım maksat kafa dağıtmak hafif eğlenmek..Ama saat 23:00 gibi bana bir haller oldu.Bir karikatürün repliği gibi ayy bende hoş kıpırdanmalar oldu demeyi çok isterdim.Bi anda başım dönmeye dizlerim beni taşımamaya başladı.Resmen filmlerdeki gibiydi..Korktum çok çok korktummm..Hemen gitmekten vazgeçtim..o saatte doktora gidemeyeceğim için hemen yattım.sabahı zor ettim diyebilirim.Ben sanırım yine hastalanmaktan ölesiye korkuyorum.Sabah hemen hastanenın yolunu tuttum…Meğer benim gerizekalı doktorum vitamin takvimini yanlış yapmış.Ben bu hafta sanırken benim geçtiğimiz hafta vitamin almam gerekıyormuş.Bünye tabii nerde benim mamalarım diyormuş perşembe gecesi .iyiki gitmemişsin yoksa bayılır kalırdın dedi bide aptal adam daha çok sinirlendim….bende ankaraya gitmeye karar verdim hastayım falan ama gittim haftasonu…sıkıldım bunaldım gerçektennnn istanbuldan.Geçtiğimiz koca bir yazı tek başıma atlatmaya çalışmak o arada salak ofis işleri ile uğraşmak beni gerçekten bunalttı.İstanbul dışında neresi olsa gitmeye ve bir süre orda kalmaya razıyım.lanet olsun yeni işlerin hepside masa başı ...Bu hafta yıllık izinlerimi alacağım.Artık neresi olursa kimle olursa hiç fark etmez cidden çok yoruldum çok sıkıldım.

Öyle bir yorgunluk ki günlerce yatsam geçmeyecek sanki.Uyuduğunuzda sabah uyanamayabileceğinizi düşünmek iğrenç bir duygu ve ben yine bu duygu selinin içinde salak kağıttan bir kayık gibi gidip geliyorum..neden bu durumdayım bilmiyorum :(kanserli hastaların yanında onlara nazaran iyileşmiş olduğum için kendimi suçlu hissediyorum.Sağlıklıların yanında kıskançlık krizlerim tutuyor nedir bu ikilem cambaz yaaa.Erkan abi endişelenmemem gerektiğini bunların her hastada olduğunu ama bende bütün tedavi sürecinde durup neden şimdi pörtlediğini anlamadığını söylüyor ısrarla.

Dün Ankara dan dönerken ufuk çizgisinin güneş batarkenki kızıllığını gördüğümde eskilerden bir zaman dilimini çok özlediğimi fark ettim.Anneannemin terasında her yaz akşamı yaptığımız güzelim yemek sefalarında dünyanın en güzel güneş batımını izlerdim her defasında.Çünkü o zaman çocuktum..kalabalık bir ailenin arasında mutlu olmanın ne demek olduğunu biliyor yaşıyor ve öğreniyordum..o günleri ne kadar çok özlediğimi hatırladım birden.gözlerim doldu hatta ağladım utanmadan.ne güzel günlerdi ..ne gürültülü kalabalık sıcak heyecanlı zamanlardı…mantıklı şeyler yaparsak mutlu olacağımızın öğretildiği zamanlardı..karpuzun tatlı oldu, biranın tadını yeni öğrendiğim babamın mangalın başından kalkmadan küçük çay bardaklarında içtiği rakının anneme söylenme konusu olduğu kendimi hiç yalnız hissetmediğim çok özel şimdi çok uzak ama çok güzel zamanlardı.şanslı hissettim sonra kendimi..ama babama kızdım .. kendimi yalnız hissediyorum çünkü kimse onun gibi bakmıyor bana..11. yıldayız..onsuz geçirdiğimiz 11 yıla rağmen dün kardeşime solaklara has bir şeyi sorduğumda bak babam olsaydı ona sorardık dedim. Sanki dünyadaki tek solak insan babamdı…

Sevgilimden pek bahsetmiyorum sanırım..daha doğrusu sizden gelen mesajlar o şekilde..neden bende bilmiyorum.nazar değmesinden mi korkuyorum acep..birde bu aralar kızıyorum ona sanırım..yok bu aralar bir orda bir burada ..
dün telefonda gül ile konuşuyordum.sevgilisiyle kavga etmişler nasıl affedebilirim bilmiyorum sen nasıl başardın dedi.Ben bir şey yapmadım dedim.ben kendi içimde çözdüğümde affetme olgusundan uzaklaştığımda oldu herşey..ben her şeyi çoktan unutmuştum …evet evet tam böyle oldu ben hastalığımı atlattım olanları unuttum o geldi..biraz zamanlama sanırım..Gül ‘üm biriciğim sende zamana bırak su akıyor yolunu buluyor hata o kadar zekice yapıyor ki o gürül gürül sudan ıslanmıyorsun bile..

Büyüdüm büyüyorum da.. içimdeki 5 yaşındaki çocuk yaşamaya devam etse de yaşını büyütmeden ,ben artık mantıksız şeyler yaparak mutlu olunduğunu biliyorum..ve hiç aaaa bu çok mantıklı bunu seçeyim demiyorum…

Kalabalık ailemle anneannemin portakal ağacının altındaki her anıyı çok özledim..ve size bir sır daha…geçtiğimiz yaz eğer bana bir şey olursa o anları babam ve anneannemle tekrar yaşayabileceğimi düşünüp kendimi iyi hissettiğimi bile hatırlıyorum…tamam kabul ediyorum ilaçlardan saçmalamışım:D iyi tamam yaaa ne bağırıyosunuz..aaa burası benim blogum istediğimi yazarım:D:D:D:D:D ohh yazdım yazdım daha rahatım şimdi..birdaha bu kadar uzak kalmayacağım..

şimdilik bu kadar ...
sevgiler
cambaz
hepinizi seviyorum en azından bir çoğunuzu...:)

sanırım biraz uzun bir hikaye..

ne zamandır yazmıyorum değil mi?

kaç zamandır doğru düzgün yazılardan mahrum bırakıyorum kendimi..oysa nasıl yazardım kendi kendime 3 cümlede olsa her gün yazardım..bazen kendimi ağlatırdım bazende sizi ağlatırdım.Yorumlarınızı yazmaz böylece kendimi bu günlüğün efendisi sanırdım..Bugünlerde yazarsam neler döküleceğini biliyorum dilimden..

korkuyorum..bu yaşadığım şeyin büyülü bir rüya olmasından korkuyorum.Birinin beni uyandırmaması için dualar ediyorum..

neler anlattım size sevgilimle ilgili..

bazen bana salak dediniz hala olup bitenin karşılığında ondan sevgiyle aşkla bahsettiğimde..Bazen değmez dediniz kendine bunu yapma diye yorumlar yazdınız..bazen bak o senden başka bir tende seni aramaya bile cesaret ediyor kaldır başını gökyüzü hala mavi hala sen gülüyorsun diye teselliler ettiniz beni..

koca bir yaz hastalığımın beni hayattan tamamen kopardığını düşündüğüm her an yazdım ..ona ihtiyacım olduğu ama onun bunu anlamadığı yada anlasada ayaklarında tonlarca beton olduğu için gelmediği zamanlarda buraya yazdım..onsuz olan bütün satırlarımın hiç olmazsa 3 noktalı bitenleri onun içindi..satır araları oydu..

ilaçların yan etkilerinden ayağa kalkamayıp sesinin bana iyi geleceğini bildiğim zamanlarda onu aradığımda sinemadaydı..

sarayburnunda oturup daha 5 kür daha var dediklerini öğrendiğim gün nerde olduğunu bilmiyordum..

ama haklıydı biz ayrıydık..hayatlarımız nefeslerimiz zevklerimiz herşey ayrıydı artık,benim beklediklerim anlamsızdı..sadece gökyüzümüz aynıydı..

sonra ben silkindim,deri değiştirdim.iyileştim.kürlerimi bitirdim.gökyüzü yine mavi oldu.yine alkol alıp derin sulara atladım.ölüdenizde sabaha kadar içip bağıra bağıra şarkılar söyleyip kendimi ,bu iletten kurtulduğum için kutladım.

Onu unutmam gerektiğine karar vermişken bir gece bu kararımın doğruluğunu gözlerimle gördüm..o gecenin kalanını hala hatırlamıyorum..

Etrafımdaki erkekleri hep görmemezlikten geldiğimi fark edip kendime kızmaya başladım,hatta bu arada evlensen hayatın ne tuhaf olur diye kendi kendimle kavgalar bile ettim.Ama kimseyle gözgöze gelemedim..Kimsenin göz rengine bakmadım-bakamadım..

Sonra herkesi resetledim..kendimide..bitti dedim..9 ay oldu artık..ve ben bu 9 ayda kendi hayatımı kendime yenıden verdim..

sonra onu yine gördüm..gözlerini...kirli sakalını..kocaman gövdesini..ve herşeyi unuttum..onsuz nekadar acı çektiğimi..sevgisini aşkını bırakın, tüm onsuzluğumda yaşadığım herşeyi unuttum.beni yalnız bıraktığını-sevgisinden çok arkadaşlığına ne çok ihtiyacım varken olmadığını.bildiğim tek şey onu ne kadar çok sevdiğimdi..onunla ne kadar eğlendiğim..ne kadar güldüğüm ..

herkesi unuttum ..yalnız yaşadığım herşeyi..beni ne kadar üzdüğünü..

hatırladığım tek şey onunla mutlu olduğumdu.kimi nasıl karşıma alacağım umrumda bile değildi..onunla hiç keşke dememiştim hiç pişman olmamıştım..yine demezdim yine olmazdım biliyordum..

aradan 5 ay geçti..nasıl mutluyum..nasıl huzurluyum..onunla olduğum her an hiçbir kötü günü hiç bir kötü anıyı hatırlamıyorum..arada bensiz ama başkasıyla olduğu zamanları hatırlayıp üzülüyorum canım yanıyor hiç yanamayacağı kadar kabul etmekte zorlanıyorum ama hemen unutuyorum ona bakınca..yanağıma kondurdugu öpücük bu kadar mı değerli benım için sen diyorum cambaz nasıl sevmeyi başardın bir erkeği böyle..

hele bu son zamanlarda..aynı hayatı yaşıyoruz hiç yaşamadığımız kadar..yanyana iken farklı şeylerle uğraşabilecek kadar birlikte nefes alıyoruz.ve ben bundan hiç şikayetçi değilim.resetlendim-resetledim ve fark ettim ki en iyisi bu..

16 nisanda yazdım en son yazıyı..hayal etmiştim ki akşam eve döndüğümde bu güne özel birşeyler görürüm..ve onu evde bulurum diyordum antremana gitmez bugün..yanılmıştım,sevgilim evde yoktu..ve o güne özel bir şeyde..ama..tüm evi toparlamış ve evin her köşesine notlar bırakmıştı.

-yatağı topladım

-yok artık senin eşyalarını da ben toplamıyım istersen

-tv kablolarını kontrol et

-çok güzel uyuyordun uyandırmaya kıyamadım,bu sana değil okuma furbye yazdım:P

-ocağı silmedim,üşendim kusura bakma:)

-bulaşıklar için vaktim kalmadı ama ketıla suyu bile koydum

.......

ve bunun gibi birçok not..her birini okurken 16 nisanı unuttuğu için duyduğum kızgınlık geçti..eve geldi..en önemlisini bulamamışım meğer.Yatağın içindeymiş, VE EVET SENİ ÇOK SEVİYORUM..

sesimi çıkarmadım..yemek yedik.aldığım şarabı açtık ve ilk kadehte 16 nisana içelim dedim..yüzü allak bullak oldu..ama kızamadım..herhangi bir günde sırf bütün keyfim yerine gelsin diye bana yaptığı güzelliği harcayamadım 16 nisan yüzünden..

....

şimdi bunları niye yazdım dimi..ben çok korkuyorum..hiç olmadığımız kadar bizken..yine ben ve o olmaktan korkuyorum..bana kendini bu kadar alıştırmışken herşey yerle bir olacak diye korkuyorum..ben herşeyi son bir kez baştan başlatmışken birşeylerin gelip bunların hepsini elimden almasndan korkuyorum..evet ben yine aynı benım umursamaz boşvermiş laklak yapan..ama biz kelimesini boşveremıyorm...

bütün bu yazdıklarımı okuyunca çok güçlü olduğumu hatırlıyorum..ben güçlüyüm..yalnız bile olsam..ama güçlüyken mutlu değilim..ben onunla hayatı yaşıyorum..ve bundan başka hiç birşey istemıyorum..

biliyorum sıkıldınız..özürdilerim..çok duygusalım yada gerçekten korkuyorum..

sizi seviyorum en azından birçoğunuzu..

cambaz