uzun uzun yazdım sıkılmayın:)

Öyle zamanlar vardır ki dünyaya ait olduğunuzu unutmak istersiniz.Başka gezegenden gelmiş gibi rol yapar,tanıdıklarınızı unutur hayata 3-5 bilindik şeyin dışında fazla bilinen unsur eklemeden yaşar gidersiniz.Bu yapılan iyi mi kötü mü bilmiyorum ama bende biraz işe yaradı..Hastalığımdan sonra , böyle herkes normal niye ben hala düzelemedim psikolojisi o kadar yoğun bir etki yarattı ki nie bilmiyorum kıskançlığımın doruklarındaydım.Hastalığım bulaşıcı falan olsa yayacaktım sanırım:) Şaka tabiî ki…

Hep dediler ki cambaz sen iyi atlattın süpersin kesseler acımaz.Ama işin iç yüzü öyle değildi..ben daha yeni yeni kendime geliyorum..ama o arada kaybolan iki tane dostum var.şimdi onlar için elimden bir şey gelmiyor.keşke …
Hele en son yediğim vitamin kürleri.delirdim resmen hala hasta insanların arasında.Ben iyiyim ne işim var benim burada diye o kadar çok söylendim ağladım ki dayanamayıp beni başka yere aldılar en sonuncusunda.Hayır şimdi böyle söyleniyorum ama yanıma kimseyi de istemiyorum.Sevgilim o kadar söyledi geliyim yanında olayım diye yok istemedim.Belki de beni o halde görmesini istemiyorum yada geçtiğimiz yıl ona daha çok ihtiyacım vardı ama ben tek başıma atlattım bunu mu atlatamayacağım die kendi kendime kapris yapıyorum.Eminimde onun ruhuda duymuyor:)

Doğum günüm geçti..ben çok severim doğum günlerini ama en çok benimkini…sevgilim eline yüzüne bulaştırdı gerçi orası ayrı konu:) ama olsun ben yinede her ayrıntıya bayıldım canım benim iyi ki varsın..nasıl şımarıktım o gün anlatamam..ofiste zaten ayrı bir olaydı.Öğlen zazie de kızlarla yemek yedik ohhh şaraplarımzıda içtik ben hafif kırmızı yanak olarak döndüm ofise.akşam ise panoda şarap ve en sevdiklerimle ve kestiğim sürpriz pastamla çok güzeldi yavvvv o gün:D ama büyüdümmm 27 oldummmmmmmm.neden yaa neden ben hala kendimi 21-22 sanıyorum.her muhabbette istanbula ilk geldiğim yılları anlatırken 4 sene önce diyorum.Ulen 9 yıl olmuş….offf offff.gördünmü 27 oldummmmmm…

Bu yazıya başlayalı 1 hafta oldu bu arada hala bitiremedim.. büyük bir gol yedim doktorumdan geçen hafta,Perşembe gece ben 00:00 sularında ayvalığa gülün yanına doğru yola çıkacaktım maksat kafa dağıtmak hafif eğlenmek..Ama saat 23:00 gibi bana bir haller oldu.Bir karikatürün repliği gibi ayy bende hoş kıpırdanmalar oldu demeyi çok isterdim.Bi anda başım dönmeye dizlerim beni taşımamaya başladı.Resmen filmlerdeki gibiydi..Korktum çok çok korktummm..Hemen gitmekten vazgeçtim..o saatte doktora gidemeyeceğim için hemen yattım.sabahı zor ettim diyebilirim.Ben sanırım yine hastalanmaktan ölesiye korkuyorum.Sabah hemen hastanenın yolunu tuttum…Meğer benim gerizekalı doktorum vitamin takvimini yanlış yapmış.Ben bu hafta sanırken benim geçtiğimiz hafta vitamin almam gerekıyormuş.Bünye tabii nerde benim mamalarım diyormuş perşembe gecesi .iyiki gitmemişsin yoksa bayılır kalırdın dedi bide aptal adam daha çok sinirlendim….bende ankaraya gitmeye karar verdim hastayım falan ama gittim haftasonu…sıkıldım bunaldım gerçektennnn istanbuldan.Geçtiğimiz koca bir yazı tek başıma atlatmaya çalışmak o arada salak ofis işleri ile uğraşmak beni gerçekten bunalttı.İstanbul dışında neresi olsa gitmeye ve bir süre orda kalmaya razıyım.lanet olsun yeni işlerin hepside masa başı ...Bu hafta yıllık izinlerimi alacağım.Artık neresi olursa kimle olursa hiç fark etmez cidden çok yoruldum çok sıkıldım.

Öyle bir yorgunluk ki günlerce yatsam geçmeyecek sanki.Uyuduğunuzda sabah uyanamayabileceğinizi düşünmek iğrenç bir duygu ve ben yine bu duygu selinin içinde salak kağıttan bir kayık gibi gidip geliyorum..neden bu durumdayım bilmiyorum :(kanserli hastaların yanında onlara nazaran iyileşmiş olduğum için kendimi suçlu hissediyorum.Sağlıklıların yanında kıskançlık krizlerim tutuyor nedir bu ikilem cambaz yaaa.Erkan abi endişelenmemem gerektiğini bunların her hastada olduğunu ama bende bütün tedavi sürecinde durup neden şimdi pörtlediğini anlamadığını söylüyor ısrarla.

Dün Ankara dan dönerken ufuk çizgisinin güneş batarkenki kızıllığını gördüğümde eskilerden bir zaman dilimini çok özlediğimi fark ettim.Anneannemin terasında her yaz akşamı yaptığımız güzelim yemek sefalarında dünyanın en güzel güneş batımını izlerdim her defasında.Çünkü o zaman çocuktum..kalabalık bir ailenin arasında mutlu olmanın ne demek olduğunu biliyor yaşıyor ve öğreniyordum..o günleri ne kadar çok özlediğimi hatırladım birden.gözlerim doldu hatta ağladım utanmadan.ne güzel günlerdi ..ne gürültülü kalabalık sıcak heyecanlı zamanlardı…mantıklı şeyler yaparsak mutlu olacağımızın öğretildiği zamanlardı..karpuzun tatlı oldu, biranın tadını yeni öğrendiğim babamın mangalın başından kalkmadan küçük çay bardaklarında içtiği rakının anneme söylenme konusu olduğu kendimi hiç yalnız hissetmediğim çok özel şimdi çok uzak ama çok güzel zamanlardı.şanslı hissettim sonra kendimi..ama babama kızdım .. kendimi yalnız hissediyorum çünkü kimse onun gibi bakmıyor bana..11. yıldayız..onsuz geçirdiğimiz 11 yıla rağmen dün kardeşime solaklara has bir şeyi sorduğumda bak babam olsaydı ona sorardık dedim. Sanki dünyadaki tek solak insan babamdı…

Sevgilimden pek bahsetmiyorum sanırım..daha doğrusu sizden gelen mesajlar o şekilde..neden bende bilmiyorum.nazar değmesinden mi korkuyorum acep..birde bu aralar kızıyorum ona sanırım..yok bu aralar bir orda bir burada ..
dün telefonda gül ile konuşuyordum.sevgilisiyle kavga etmişler nasıl affedebilirim bilmiyorum sen nasıl başardın dedi.Ben bir şey yapmadım dedim.ben kendi içimde çözdüğümde affetme olgusundan uzaklaştığımda oldu herşey..ben her şeyi çoktan unutmuştum …evet evet tam böyle oldu ben hastalığımı atlattım olanları unuttum o geldi..biraz zamanlama sanırım..Gül ‘üm biriciğim sende zamana bırak su akıyor yolunu buluyor hata o kadar zekice yapıyor ki o gürül gürül sudan ıslanmıyorsun bile..

Büyüdüm büyüyorum da.. içimdeki 5 yaşındaki çocuk yaşamaya devam etse de yaşını büyütmeden ,ben artık mantıksız şeyler yaparak mutlu olunduğunu biliyorum..ve hiç aaaa bu çok mantıklı bunu seçeyim demiyorum…

Kalabalık ailemle anneannemin portakal ağacının altındaki her anıyı çok özledim..ve size bir sır daha…geçtiğimiz yaz eğer bana bir şey olursa o anları babam ve anneannemle tekrar yaşayabileceğimi düşünüp kendimi iyi hissettiğimi bile hatırlıyorum…tamam kabul ediyorum ilaçlardan saçmalamışım:D iyi tamam yaaa ne bağırıyosunuz..aaa burası benim blogum istediğimi yazarım:D:D:D:D:D ohh yazdım yazdım daha rahatım şimdi..birdaha bu kadar uzak kalmayacağım..

şimdilik bu kadar ...
sevgiler
cambaz
hepinizi seviyorum en azından bir çoğunuzu...:)

ama şey ben...

çok ihmal ettim biliyorum geleceğim :( yazacağım unutmayın benii..
nerden başlayacağımı bilemiyorum sadece:(

bazen..

yazma yetimi kaybetmek üzereyim demiştim size.inanmamıştınız bana..kaybettim işte.kanımdaki o illet giderken (ki hala tamamen gitmedi bence) bütün ilham kaynaklarımıda aldı.oysa hergün neler geçiriyorum içimden neler yazıyorum siliyorum kafamdan..ama en büyük yazıyı bu 3 gün içinde yazacağım yada pardon bundan sonra sayın 3. gün..kısa kısa ordan burdan yazacağım bu gece..



yurovizyon..bunun hakkında birkaç cümle yazacağım eleştirilere kızan arkadaşlardan şimdiden özürdiliyorum..Hadiseye gelene kadar canlı mı yoksa battan mı söylüyorlar acaba diye düşünüyordum,ne kadar cam gibi şeffaf sesler bunlar böyle diyordum ki... Oda ne öyle? Hadise değildi en azından bize dinlettirdikleri değildi.Vokaller berbattı ya Hadiseyi bastırdılar yada sesleri çıkmayacak şekilde tısladılar.Ve dans, hayır artık göbek dansı yada ona benzer hiçbirşey görmek istemiyorum.kısacası çok büyük hayal kırıklığıydı benim için..olmadı..Sertaptan sonra Athena çok iyiydi ama sonrası bence hayal kırıklığından başka birşey değildi:(neyse önümüzdeki maçlara bakalım..



bugünlerde tuhaf duygular içerisindeyim, arkadaşlarımın daha doğrusu kız arkadaşlarımın çoğu hatta hepsi evleniyor yaaa.gerçekten zorla kendimi evde kalmış hissettirdiler.ki benim evlilik kurumu ile ilgili bi planım düşüncem yoktur ama düğün -kına gecesi- nikah - nişan bolluğu cidden dengemi bozdu.hayır saçma sapan konuşmaya başladım milletve sevgilim beni evlilik delisi sanacak ondan korkuyorum:( hiç bir dış mihrak olmadan bu duyguları hissetseydim evet benim düğünüm gelmiş derdim ama bu normal değil...bu ben değilimmmm..sanıyorum bu ay sonu itibari ile geçecek -geçmeli ama böyle olmaz kii benim kendi düşüncelerim nereye kaçtı yaaa:(

geçtiğimiz sene mayıs ayından itibaren kanımda iğrenç şekilde var olan sevgili mikroplar.sizlere gerçek isimlerinizle hiç hitap etmedim.gerçek adınızdan herkes korkuyordu çünkü.herkes sizin beni öldürüceğinizi düşündü.bende dahil.ama ne olduysa hala burdayım hala hayat doluyum ve iyileştim ..en azından öyle olduğumu düşünüyorum.bu aralar bağışıklık sistemimde bıraktığınız hasarı çözmeye uğraşıyorum bunada şükür diyorum.ama sizden rica ediyorum peşimi bırakın artık..ben hayatıma geri dönmek istiyorum.bir gecede korkmadan uyumak istiyorum sabah aniden başka bir yerimden çıkacaksınız düşüncesi ile geceleri aniden uyanmak istemiyorum..gün içinde bayılıp kalıp evet cambaz korktuğumuz oldu bu mikroplar bilmem nerende bir cumhuriyet kurmuş cümlesini duyma düşüncesinden kurtulmak istiyorum.ben bir gün çok uzak bile olsa belkide çok çok uzak bir erkek doğurmak istiyorum..ne olur çıkın rüyalarımdan..bağışıklık sistemimi rahat bırakın..yoruldum gerçekten yoruldum:(

kitabımı bitiremıyorum.sonu gelmiyor.bende rafa kaldırdım kendisini..gelir elbet ilham kuzucuklarım bir şekilde..

bazen hiçbirşey yaşanmamış herşey ilk günkü gibi taze olsun yada eskimiş bir ayakkabının ilk günü geri gelsin istersiniz ya keşke olsa dimi bu düşünce...geri getiremezsiniz ..

anladım ki furby (ibo) benim kız arkadaşım gibi.herşeyi konuşabiliyorum onunla ve beni yargılamıyor..fikrini söylüyor ama asla beni yıkıp atmıyor..işte bu yüzden benim en yakın arkadşlarım hep erkek:)

kocaman oluyorum eşşek kadar...tamam zaten öyleydim de ben sanırım bunu bu yıl anlıyorum:(

birde; bitek annem olsun bana birşey olmaz...

şimdilik bashbash

cambaz
sizi seviyorum en azından bir çoğunuzu:)

:d

ve bugün sevgilim geliyor....
ve benim doğum günüme 11 gün kaldııı yaşasınnnnnnnnnnnnn.

olan kötü şeyleri yazmak istemıyorum oysa neler neler oldu:(

?????????

canım sıkkın..kendimi çok yalnız hissediyorum..

gerçekten yalnız ama..

anneme anlatamadığım cambaz..

kardeşime anlatamadığım (çünkü o küçük) cambaz..

en yakın arkadaşlarımın en güzel günlerinde huzursuzluk yaratmamak için susan cambaz..

iş yerınde zaten bilgisayarına bile güvenmeyen cambaz..

ve yine hastane ile uğraşan cambaz...



kendımı yalnız hissediyor olmam garip mi?





cambaz...

ve ben doğdum az kaldıııı:D

vee mayıs ayına girmiş bulunuyoruzzzz:D
vee sevgilimde geldi:D
veee ben haftasonu annemin yanındaydımmm:)

ve mayıs ayı cambazın doğum günü ayı....
yaşasın yaşasın utanmadan geri sayım yapıcamm..şuan 18 deyiz:D

mucux

kısa kısa volume :xxxxx

bademciklerim 4 tane olmuşşşşş:(

sanırım dün film izlerken yediğim dondurmalar yaptı utanmadan bunu..

dün neye yada kime inat bilmiyorum kolumda kocaman serum aletiyle kırmızı oje sürdüm .ama böle cart kırmızı.

bu arada iki günlük serum vitamın takviyesi ile uğrasıyorum.
dün ilkini atlattık bugün ikincisi.ama kolumda kalan zımbırtıyı sevmıyorum.

Zara daki birçok elbiseyi yakışsada yakışmasada almak istiyorum.:)

bu kadar,,,,