Yeni yılın ilk macerası

Güzel bir yeni yıl yemeğiydi oysa..
Yeni olan herşeye başlamam gereken mesajı almıştım yeni yılın ilk bir saatinde..

Eve saat 2 gibi geldim elektrikler kesikti iki saat çakmak aradım o arada geldi elektrikler bi film koydum 1 saat sonra falan uyumuştum sanırım.

Saat 5 gibi sanki bi küvetteyim hissiyatıyla uyandım.Garip bi ıslaklıktı ve kafamı kaldırdıgım anda geri düştüm deli gibi başım dönüyordu.
Yorganı açtığımda bütün yatak kandı.. Nasıl korktuğumu anlatam.. Telefonu bulmaya çalıştım son aranan numaralarda kim varsa arayacaktım telefon elimden düştü. O an ağlamaya başladığımı hatırlıyorum.Ceyda yı aradım.15 dk sonra gelmişti. Hemen kaldırdı beni hastahaneye gittik.

Doktorumu aradım yolda hemen oda geldi. O esnada Ceyda Kenan ı aradı birsey diyemedim oda en az benim kadar korkmustu arayacak kimse yoktu çünkü yeni yıldı. Herkes sevgilisinin yada karısının sıcak koynundaydı..
Doktor gelene kadar tansiyon ölçüldü serum takildi sonrasını hatirlamiyorum bayilmisim.Uyandığımda ceyda kanepede uyuyordu. Kenan elinde kahveyle başucumda bekliyordu. İkinci kan poşeti bitmek uzereydi.

Gecirdiğim operasyon sonrası ilaçlar bırakıldığında görülebiliyormuş bu gibi durumlar çok nadir olsada. Vücut yabancı hücreleri atmak için kanarmış. Vs vs vs...

Yine çok korkmuştum bu defa Ceyda ninda ödü kopmustu sanirim:( Kenan ı güç bela gönderdim azönce ve birşey olursa arayacağıma söz verdim. İyiyim çünkü.Doktorda eve gidebileceğimi söyledi. Ceyda çıkış islemlerini yapıyor şimdi.
Birazdan evimde olacağım. Burası hastalık günlüğü oldu artık..

Cambaz

yedim gitti..

Ona o kadar ihtiyacım vardı ki..
Hala o kadar ihtiyacım var ki..
Ve hala o kadar yok ki..

Sabah doktoruma gittim haftaya olacağım operasyonun detaylarını konuşmak için.
Detayları anlatmak gelmiyor içimden ama sandığımdan daha büyük ve sonrasında bırakacağı hasarlar ve süreçler sandığımdan daha zormuş.Hatta ben iki gündür olacak bitecek diye düşünmeye bile başlamıştım.Ama işin iç yüzü öyle değilmiş.
İlk defa bu kadar soru sordum.Ağlamamak için gözlerimi japon çizgi film karakterleri gibi açtım.Derin nefes aldım.Sonra doktorumun soğukkanlılığını kaybediyorsun demesiyle koyverdim gitti.

Evet 29 yıldır ilk defa soğukkanlılığımı kaybediyorum.Hatta ettim bile.
Korkuyorum.Öncesinden sonrasında..

Bu kadar kötü günümde yanımda değilsen eğer olmuyorsan -olamıyorsan -olmak istemiyorsan her ne ise..yemişim beni çok sevmiş olmanı belki çok sevecek olmanı,hiç sevmemiş veya hiç sevmeyecek olmanı..

şimdilik bu kadar

cambaz..

Y harfi..

Yıllar önce 18 yaşındaydım daha.Kahve falı nedir ne değildir haberim bile yoktu.
Üniversite puanlarım yeni gelmişti ve ben İzmir-Ankara dışında hiç tercih yapmayacak biri olarak rahattım .İstediğim yere gidiyordum nasılsa.
Bir akşam bir arkadaşıma gittim.Beni daha önce hiç göremeyen hiç tanımayan teyzesi de vardı orda.Kapıdan girer girmez sana fal bakıcam kahve yapın dedi.

ve anlatmaya başladı.içinden su geçen iki köprülü bir yere gideceksin.Asla mesleğini yapmayacaksın.Herşeyi hep en zorundan başaracaksın.Hiç birşey kolay olmayacak senin için.Baban ölmüş senin bir kız kardeşin var.Öğretmen gibi birşey olacak bu( daha onun sınava girmesine 2 yıl vardı ozaman) ve senden önce evlenecek.
Sana üniversitede biryerlerden sebepsiz para gelecek( hep burslarımla okudum ayrıca).
Sürekli suyla içli dışlı olacaksın .Su ile uğraşan biri girecek hayatına ama 4-5 yılı var.Adının içinde Y harfi olan biri ile çok mutlu olacaksın senin kaderin bu.
ve daha birçok şey geleceğe ait.

O zamanlar gülüp geçip İzmirde köprü aramış ve aman yaa demiştim..
Sonra ne mi oldu....
8 tercihimden en yüksek puanlı ve son gece ailemden gizlice yazılmış tek istanbul olan tercihimi kazandım.
Kardeşim öğretmen oldu..
Mesleğimi hiç yapmadım 8 yıldır reklamcıyım.
Hiç birşeyi hiç kolay elde etmedim..Hep en zoru oldu..Valla ya fakir edebiyatı yapmak için söylemiyorum:)
Çok ciddi bir hastalığı atlattım yan yatağımdakilerin bu hastalıktan ölümlerini izleyecek kadar kötüydü..
Şimdi o hastalığın biraz daha az kötüsünü yaşıyorum yine ve atlatmaya çalışıyorum..
Hayatımda çok sevdiğim ve bir daha asla böyle birini sevmek istemediğim uzun upuzun bir ilişkim oldu.Çok çok mutlu oldum .Öyle mutlu oldumki yaşadığım en boktan anıları unutma kabiliyeti kazandım.ve isminin içinde Y harfi var.Ama sizde biliyorsunuz kısa bir süre önce bitti..

Bir haftadır beni Yılmaz isimli biri ile tanıştırmaya çalışıyorlar.Kendisi brokermış,boyu boyuma uygunmuş,benim gibi gülmeyi yemeyi çok severmiş..
-miş -muş...Ama ben ısrarla hayır diyorum.Tanışma ihtimalim olan yerlere gitmiyorum..Zaten hayatımda birini istemiyorum..

Sanırım kafayı yiyorum..
Birileri etarnel sunshine of the spotless mind daki teknolojiyi bulmadı mı daha?

cambaz

son arzun nedir ?

trala la la la...

:)
ilaç kullanmaya ara veriyorum 3. operasyona kadar.Yuppilooooo...
Durumumda bir değişiklik yok ama ilaç kullanmıyor olmak benim için şuan gerçekten çok çok önemli.
Oh be dünya varmış.Neşem yerine geldi..

Dün akşam saat 22:00 de deli gibi zil çalışıyor.Normalde hayatta açmam akşam çalan zilleri.Kapıdan bir ses Cambaz benim diye bağırınca açtım tabii.
Kenan dı.Sonuçları öğrenemedikleri için gelmiş.Oysa ben pembe polar sabahlığımla zırlamakla meşguldüm.

1 saat konuştu konuştu ben o esnada deli gibi ağrımla kıvranıyorum...Sonra kapının önündeki bavulu içeri almayacakmısın dedi.Tabii ki hayır dedim.Giderken götürebilirsin.

Neden peki? Hayır cevabının sebebini öğrenebilirmiyim?
Aşık olmak istiyorum dedim..Eskisini bitirince yeniden sıfırdan aşık olmak istiyorum.Ama şimdi diğerinin kabuk bile bağlayamamış yaraları ile boğuşurken nasıl seninle gelmemi beklersin.Nasıl seni öperim? Nasıl seninle uyurum? Adamın kokusu burnumda daha:(

Elbet unutacağım elbet hayatıma birileri girecek ama bu şimdi değil.En azından böyle planlı değil.Belki bir an gelecek belki 1 ay belki 1 yıl sonra kendimi dünyanın en huzurlu insanı hissedeceğim anı gelecek tekrar..Ama bu şimdi değil.Buna hazır değilim dedim..

Sevilmiyorsun bunuda unutuyorsun dedi..Bu benim sorunum senin değil dedim..

Sustu..sustu..Ben o esnada deliriyorum ..Artık dedim gitsen bende huzurlu bir şekilde ağrımı çeksem..Ayrıca benim giriş biliyorsun küçük bavuluda birzahmet alsan.

yemin ediyorum evde kalacağım.Böyle adamlara hayır diyorum ya..Valla kalıcam.:D

neyse öperim koklarım..
trala la la...trala la laaaa ilaçlara bye byeeee

cambaz..

ne bu ya..

Şiddetli ağrı sonrası dün akşam yine bir hastane ziyaretimiz vardı..
Neyse bu artık rutine bağladı.( Biliyorsunuz ben zaten çok rutin bir insanım)

Eve geldim.Kapının önünde kilitli bir bavul.Anam dedim valla bu defa biri bombalamaya geldi.Tam çığlık atacaktım ki üzerinde bir not.

''Cuma akşamı 30 aralıkda saat 17:00 de Atatürk Havalimanı dış hatlarda olurmusun? Sadece Pasaportunu ve çantanı al.İhtiyacın olan herşey bu bavulda var.Saat 15:30 da ajansdan alınacaksın.'' Yazıyordu. Hönk.. Ne oluyrouz yahu? Kimsin nesin?

Aklıma kimse ama kimse gelmedi..Şu an bunu bana yapabilecek kimseyi tanımıyorum.En yakın arkadaşlarımın hepsi ( cidden hepsi) yeni yıl için yurtdışına çıktılar bile.

Bavulu dışarıda bırakıp eve girdim.Zaten ağrı kesiciler kafa yapmış halde sersem sersem geziyorum.
Sonra bir mesaj..Kenan dan..Eğer gelmezsen cevabımı almış olacağım..

Bir anda sinir-karmaşıklık-ağlama hissi hepsi aynı anda geldi.Hastalığıma bu denli acımakda biraz fazla değilmiydi..

Ben bu karmaşadayken bir mesaj daha..Sadece daha fazla sen istiyorum hayatımın bundan sonraki kısmında..

Olduuu.Hemen zaten bende bol miktarda cambaz var azıcığınıda sana veririm canım ne olacak..

Cevap bile vermedim-veremedim..Düşündüğüm tek şey sakin kalmak bu hastalığı biran önce atlatmak ve gerçekten huzurlu olmakken karmaşıklık istemiyordum.hele hele arkadaş olarak deli gibi ihtiyacım olan insanların bu şekilde beni attan düşmüş hale getirmelerine inanamıyorum.

İstediğim tek şey iyileşmek.Ama bana hasta olduğum için farklı davransın istemiyorum kimse.Gerçekten seviyorlarsa ve önemliysem zaten ellerinden geleni yapıp yanımda olacaklardır-oluyorlarda .Tek ihtiyacım olan bu zaten.-mış gibi yapılanları görüyorum 3. seferde error veriyorlar.

Neyse Allah bana bu hastalık döneminde uğraşacak şey diye veriyor böyle ilginçlikleri.Ama itiraf ediyorum nereye gidiliyor acaba merak ediyorum :D

cambaz

2. perde

Neresinden başlasam ki?
Dün ikinci operasyonumuda oldum.
Bir öncekine göre daha kısa sürdü.narkozdan sonra uyuma anım çok komikti.Doktorum açsın dimi dedi bende çook dedim.Tamam kahvaltılar benden dedi gerisini hatırlamıyorum.Odaya geldiğimi hatırlıyorum. Deli gibi ağrım vardı.Doktorum geldi hemen sonra arkasından süper bir kahvaltı masası geldi.Zorla birşeyler yedim.O o esnada bana benden sonra yaptığı operasyonu anlattı.Baktı ki fenaya gidiyor durum hemen bir diazem ben pat yine uykuda..
2 saat sonra evimdeydim..Sonuçlar pazartesi belli olacak.Ama ben çarşamba öğreneceğim sanırım doktorcum pazartesi -salı yurtdışında olacakmış.
Çok şanslıyım ki böyle bir doktorum var.Kadın ruhundan böyle anlayan birini daha görmedim.Belkide sırf o beni böyle rahatlatıyor diye kimseye gel demedim.

1 aydan sonra ilk defa cumartesi akşamı evdeydim..ya da pardon yarısında zaten hastanedeydim.Çünkü akşam pek hoş olmayan bir durum oldu ben kendimi yine acilde buldum.Sabah 09:00 gibi geri geldim.
Saçma ikinci operasyon maceramızda burada son buldu.Eğer pataloji sonuçları kötü çıkarsa bu defa daha büyük bir operasyon olacağım.Tabii bu arada ilaç tedavimiz son sürhat devam ediyor..

Nedense buraya yazmakda gelmiyor içimden.Oysa daha olan neler var neler.Her hastalık dönemi birilerini siliyorum hayatımdan.Bugün biri daha gitti.Çok üzüldüm ama yapacak birşey yok..karmaşıklığa değil huzura ihtiyacım var.


cambaz