öylesine..

Bu kış pek beklediğim gibi gitmiyor işler.Bir kere daha kar yağmadı.Hala bir haftasonu kaçamağı planı yapmayı bırak yapalım mının konuşmalarına bile tanık olmadı zihnim..Annem gider demiştim gitmedi..Geleceğe ait fiziken temelleri olan ortak bir paydada buluşuruz demiştim o zaten hiç olamayacak hale geldi.

Ben neyi yanlış yapıyordum.Benim gibi mutlu olmanın en kolay hayata geldiği ruh neden son günlerde bu kadar zorlanıyordu keyifli olmakta!! Allahım yaşlanıyormuydum yoksamm:) Yok daha 30 sendromuna girmedim..Ama artık hayatımdaki insanlar ile aynı tafara aynı paydada olmak istediğimi fark ettim.Bakın dikkat edin aynı emeller aynı hayaller aynı fikirler demiyorum sadece aynı payda diyorum..Yani bana aynı adada yaşamak yetiyor zararı yok birimiz balık tutsun birimiz ot yesin diğeri sadece uyusun.Bu aradalar fark ettim ki öyle değil biz bırakın aynı adada yaşamayı aynı limana bile uğramıyoruz.

Böyle oluncada zaten inanılmaz olan hayat dahada zor hale geliyor..

ben olsaydım?

Yazmayalı ne çok zaman oldu..İçimde biriktirdiklerimi buraya yazmaya kalkmayacağım tabiki.Şu son günlerde aklımı tuhaf birşey kurcalıyor.Merak etme yaş geldi 30 a ben durduğum yerde duruyorum muhabbeti yapmayacağım.Çünkü birok konuda cidden inanılmaz yol aştım.Çok emek harcadım çok gözyaşı döktüm ama oldu bir savaşı kazandım.
Pazartesi 6 aylık testlerimi yaptırma vaktimin çoktan geçmiş olmasının sıkıntısı ile doktordaydım bütün gün.Canımın çok yandığı kendimi cidden çok yalnız hissettiğim berbat bir gündü.Bu yalnızlığı herne kadar kendimde yaratmış olsam bu konuda yinede bir ses aradım etrafımda yada telefonumda.Bundan 2 sene önceyi düşündüm.İstediğim kişi yoksa kimse olmasın benimle diyip yanıma Gül den başka kimseyi yaklaştırmadım. Ailemi üzülmesinler diye konudan haberdar bile etmemiştim.O benimle olmayı tercih etmiyorsa bende kimseyi istemiyordum.Ne büyük saçmalıkmış diyorum şimdi ama yine olsa yine aynı şeyi yapabilirim sanırım..
Bir süredir düşünüyorum ki onun yerine ben olsaydım..Ben terk etmiş olsaydım ve o hasta olsaydı.Herşeyi bırakıp onun yanında olmak istermiydim ? Hayatımda bir başkası olmuş bile olsa onun belkide hayatındaki en zor anlarında bir zamanlar sevdiğim adam olmasının yanında en yakın arkadaşım olmuş olmasınında bir önemi olmazmıydı? Yoksa ben cidden kötü bi eski sevgilimiydim acaba? yada karşımdaki beni cidden ayrılıktan sonra bile çok mu yormuştu? Hiç mi düşünmemişti ya ölseydim..Ki bir gün 48 saat sonra uyandım kemoterapiden sonra.ve az kalsın son denilen yoğun bakıma kaldırılmak üzere olduğumu öğrendim.Nabzım durmaya yakınlaşmış kendi başıma nefes alamamıştım bir süre.Bir daha uyanamayabilirdim..Çok mu bıkılmış bir kız arkadaştım ..?Yada cidden bu şekilde davranılması o savaşı kazanmam içinmiydi?

yada yada ben saçma bir meraktamıyım:)

Bunların hepsinin geçmişte kaldığını biliyorum.Artık çok sağlıklıyım.Testlerim çok ağır olsa bile sonucun iyi çıkacağına zaten eminim,yazının en başında bahsettiğim başardığım hayatımdaki en büyük savaş belki bu.
Ben olsaydım diye başlanılan cümlelerin beni haklı çıkarmadığınıda ve yanlış olduğunuda biliyorum..Ama bunun kimseyle değil ama sizinle paylaşmanın bi zararı olmadığını düşündüm.

Uzun zamandır yazmadığım içinde beni takip eden bilinmiş kişilerim zaten yok artık buralarda.Rahatım vesselam..

olmak yada olmamak...

Nerelerdeyim diye kendime sorasım sonrada bağırarak kaçasım var aslına bakarsan.
Nerde değilimki ..İşin yoğunluğunu anlatmaya vaktim yok özel hayatımı anlatmaya isteğim. ..
Kendimle ilgili bir tespitim vardı oda yalan oldu SAYEMDE.Canım sıkkınsa yazıyorum diyordum ya yok yavrum öyle değilmiş.Ben bu 3 ayda popomu kaldırıp kendime ilgili tek güzel özel birşey yapmadım.Spora başlayamadım..Yogaya başlayamadım ama parasını ödedim.Aklımdaki yazıları yazamadım.Anneme çektiğim rest totoma geri yapıştı.Hatta o çok sevdiğim ayakkabıları bile alamadımm..Böylede hayati sorunlarımı bir anda ayakkabıya çevirebiliyorum yeteneğimi harcama tek kalemde sayın okuyucuu.

Şimdi dünden beri kafamı yiyen son sorunsalımıza dönelim..Erkek arkadaşın son derece iyiyken hoşken bir anda ee hayatım bende kendime ilşki ile ilgili güvenemiyorum işte o yüzden şöylede böylede derse ne yapmanız nasıl tepki vermeniz gerekıyor.Bu sevgiliki ki sizi daha önce terk etmiş ise..Bu sevgili ki sizi 7 senedir tanıyıp 5,5 senedir sevgiliniz ise nasıl bir cevapla onu sineğe dönüştürmeliydiniz? Hala kafamı toparlayıp hey hey du bi saniye diyemedim. Üzerinden tam 29 saat geçti ben hala içi dolu turşucuk modelinde kendi kendime deliriyorum..İnsan demez mi adam sen kendine güvenmıyorsan ben sana nasıl güveneyim..İnsan demez mi adam geldik 28 yaşımıza hala neyine güvemıyorsun ve benımde canım yok mu..Bende insan değilmiyim diye hesap sormaz mı? Madem güvenmıyorsun git güvenen yerlerini 28000 Bakımına soktur denmez mi bu adama...?? Sorarım size o bunu dedikten sonra ben neden 29 saattir bu kadar sakinimmm..yok yanlış oldu neden bukadar saattir sakin kılığında dolaşıyorum..Nedir bu durgunluk..Pardon pardonnn birde bir yıldır aynı evi paylaşıyor olmamızıda yazmadan edemeyeceğim..
Bak bunları sıralayınca dahada delirdim..Ulen lise bilgi yarışmasındamısın .Ya da nesin everest e mı tırmanacaksın..kendine güvenmiyomuşşş bak seeeen..Sonrada neden benim facebook arkadaşlarıma takılıyooossuunnn cambazzzz.Cambaaaz sende amma uzattın konuyuu.

Tabii bu sadece aldatmak aldatılmak değil..Bende artık cidden güvenebileceğim birini istiyorum bende arkamda ohh be diyebileceğim bi arkadaş bı sevgili istiyorum ki ben öyle olduğuma şu koca göbeğimi basabilirim:( şimde gelde güven bu adama..Nasıl olacak nasıl çözücem bu işi bilmiyorum.Şimdi eve gitmek için koltuğumu terk ediyorum bakalım cesaretimi toplayabilirsem sorucamm( allam bende ne ödleğim yaaa okyonusdan cacık olur ama benden adam olmazzz) adam adam diyeceğim neyine güvenmiyosun anlat bakiimmmm..Güvenmek yada güvenmemek işte bütün mesele bu..

severim öperim hepiniziii..

sorunlu cambaz..

zihin -kalp çıkmazı..

seni deli gibi sevdiğim vakitlerden birinde elinde başka parmakların dolaşmasını seyrettiğimi hatırladım bugün..ve seni şimdiki zaman diliminde hala deli gibi sevdiğimi düşündüm sonra..nasıl bir zihnim ve kalbim vardı benim?..ve seni neden böylesine sevmiştim-seviyordum?..Hafızamı kaybetmeyi isterdim..Zaten her koşulda seni sevecek bir neden buluyorum kendime..Kaybetsemde zihnimde seni ,yine severdim nasılsa..

zaman sadece birazcık zaman

Aklımda uzun süredir farklı bir blog açma fikri var.Ama sonunda ne kadar uzun sürerse sürsün konusunu bitirecek bir blog.Ama bir türlü vakit ayıramıyorum.
Bu aralar bir çok şeye vakit ayıramıyorum aslına bakarsanız.Deli gibi çalış çalış nereye kadar değilmi..

Çok alakasız cümlelerin kol gezdiği bir yazı olacak şimdiden söylemesi.Eskiden nasıl güzel yazılar yazarmışım.Şimdilerde bir bıkkınlık var içimde.Yazıcamda ne olacak anlatıcamda ne değişecek şeklinde böle bir salıvermişlik kol geziyor.

o yüzden şimdi susuyorum yazmak istemıyorum..yazarsam ağzımdan çıkanlardan sorumlu olacağım..bıraz daha zaman...

bazen hani bikerecik de olsa..

bazen arkanızda birinin olmaması çok ağır gelir ya insana..baba-anne-koca-sevgili...İşte o an ne yapıp edip babanızın kucağında oturan 3 yaşındaki halinize dönmek isterseniz.Size bakmaya ilgilenmeye mecburdurlar..Oysa şimdi siz elinizde başka seçenek olmadığı için nefret ettiğiniz bir yapının içinde kalmak zorundasınızdır.
Oysa ben varım cümlesini duyabilmek bile bikerecik sadece bi anlık yalandan da olsa ne ferahlatıcıdır..

Sende arkana bakmadan kaçıyormusun?

Uzun zamandır yine kalemi elime almadım.Yada neyse işte klavyemidir nedir şimdilerdeki adı.Yazmanın bende böyle bir haz yaratabileceğini küçükken tahmin edemezdim çünkü ozamanlar yazımı beğenmeyen babama sınıfta en arka sırada oturmamın sebebinin sınıftaki en uzun boylu kızı olmamı açıklamakla meşguldüm.O ise; bana yazın çok kötü o yüzden de en arka sırada oturuyorsun diye ısrar etmek ile meşguldü.

Ne zaman onu kaybettik (yada pardon ilk aşkımı tattığım günler miydi yada ne fark eder ki ikisi de aynı yıla denk geliyor nasılsa) işte ben o zaman yazmalara doyamadım.İşin içinden çıkamadıkça yazıyordum.Ama o zaman bilgisayarım yoktu ki uzun bir zamanda olmadı.Çok güzel defterlere de yazmazdım.Test kağıtlarının arkasına.cevap kağıtlarına.yada en olmadı çalışma masamın üzerine çıkmayan kalemler ile uzun uzun mektuplar yazardım babama.Çünkü artık her yerdeydi ve her yere yazdıklarımı okuyabilecek kadar zamanı vardı muhtemelen.

Üniversiteye geldikten sonrada yazdım yazdım ama artık güzel en güzel defterlere yazıyordum .İki koca defter hala çekmecelerimi beklemekte.Ve koca bir ayakkabı kutusu kağıt.Bir ara deli gibi şiir yazıyordum ki ödül de alıyordu valla bak.Yani iyiydim epey.Ama sonra biri küstürdü çok fena şimdilerde yazdığım hiçbir şiir ilan etmiyorum hepsi kilitli dosyalar altında duruyor.Nasıl küstürdü bilmiyorum yada bilmek istemiyorum artık.

Yazı konusunda beni en çok Gül desteklerdi ..Lisede okur okur çocuklarım seninle gurur duyacak derdi.O zaman bile benim bir çocuğum olabileceği gerçeği ona bile hayal geliyordu ki artık hayal olmaktan çıktı ütopya oldu.Onun ise doğumuna 3 ay kalmış bir oğlu 1 ay sonra evleneceği bir sevgilisi ve ölmek üzere olan bir annesi var.İçim fena acıyor bu günlerde.Gül en yakın en canım insan.Hayatının en hatalı dönemlerini deneyimlemek zorunda kaldığım insan.Ölebileceğim bir hastalığı birlikte atlatmaya çalıştığım aldatıldığımda..terk edildiğimde..yeniden aşık olduğumda..tekrar aldatıldığımda..gece yarısı krizlerimde..gül ölecekmişim diye aradığımda hep telefonun diğer ucunda olan insandın.Sonra ne oldu da ben bu hale geldik? ne senin nede benim bir fikrim yok aslına bakarsan.hastanede seni karnı burnunda gördüğümde içimden kayıp gidenleri hiçbir zaman anlatacak kadar iyi olmayacağım belki.Karnına dokunur dokunmaz tekmeledi sevgili miniğin.Sanırım anladı ikimizin arasındaki o garip bağı..
Hala Kaan diyeceğim dedin bense sus dedim .Odadan o çıktı annenin yeni doktoru onkolog Kaan.. Oysa ben rahattım sevdiğim adam beni küçük evimizde beklıyor olabilirdi,kocaman öpüp sevgilim günün nasıl geçti diye sormayı beklıyor olabilirdi ve o sebepten görüşürüz Gül dedim benden bunu isteme ben eski sen olamam.Ama dedin ama ikimiz vardık senin yanında.Sen ölüyorum dediğinde biz geldik ,ikimizede haksızlık ediyorsun Cambaz ikimize de bunu yapma dedin…Sustum ..Görüşürüz diyebildim sadece çünkü sana gerçekten hep ihtiyacım oldu ama sevdiğim adama haksızlık etmemi istediğin noktada kaçtım senden..benim doğrumu yaptım kaçtım..

Yazı yazmaktan nerelere geldik değil mi oysa ben artık uzun bir süre yalnız olacağımdan bahsedecektim..Sanırım senin olmadığın ve artık miniğinle senin olmadığın bi dünyamın olması ara ara fazla koyuyor bana..Ben kurbağama saygısızlık etmekten deli gibi korkup hastaneyi koşa koşa terk ettim.Gül sence oda aynını yapıyor mudur diye sormak istiyorum şimdi seni arayıp.Oda ben üzülmeyeyim diye ardını dönüyor mudur başkalarına diye sormak istedim son bir haftadır.Cevap alamadıkça kimseden, daha da hırçınlaştım.Daha da çirkinleştim..Daha da koşa koşa uzaklaştım dünyamdan..Geçer dimi güzelim..geçer..ben yazmayı bırakmayayım sadece..Ben hep yazayım herşey nasılsa hep geçer gider değil mi..

cambaz..